على مولاى او است ، و هر كس را آن حضرت سزاوارتر از خودش به او است على نسبت به او از خودش سزاوارتر است و اينكه على جانشين وى در ميان‌شان و وصىّ او است ، و اينكه هر كس اطاعتش كند خداى را اطاعت كرده و هر كس نافرمانيش كند خداى را نافرمانى كرده و هر كس او را دوست دارد خداى را دوست داشته و هر كس او را دشمنى كند خداى را دشمنى كرده است . امّت ، على را انكار كردند و از ياد بردند و غير او را دوست داشتند . اى معاويه ! آيا نمىدانى هنگامى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم سپاهى به مؤته اعزام داشت ، جعفر بن ابى طالب را به امارت آن سپاه منصوب داشت و فرمود : « اگر جعفر كشته شد ، زيد بن حارثه فرمانده است و اگر زيد كشته شد عبد اللَّه بن رواحه فرمانده است » . و حاضر نشد كه خود سپاهيان براى خود فرماندهى انتخاب كنند ، آيا چنين پيامبرى امتش را بدون تعيين خليفه‌اى رها مىكند ؟ ! آرى به خدا هرگز آنان را در تاريكى و حيرانى و سرگردانى رها نكند ، بلكه اين نخبگان قوم بودند كه خليفهء منصوب رسول خدا را كنار زدند و بر رسول خدا دروغ بستند و هلاك شدند و آنان كه همراهىشان كردند نيز گمراه و هلاك شدند و هر كس كه پيروىشان كرد نيز گمراه شد ، نفرين بر اين قوم ستمكار باد . معاويه گفت : اى ابن عباس ! سخنان گنده‌اى مىگويى ! ما وحدت امّت را بهتر از اختلاف و پراكندگى مىدانيم و تو خوب مىدانى كه سرورت على نتوانست امّت را به راه آورد ! ابن عباس گفت : شنيدم كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم مىفرمود : « هيچ امّتى پس از پيامبرشان دچار اختلاف نشد مگر كه اهل باطل آن بر اهل حق آن غلبه كنند » . اين امت در امور بسيارى وحدت نظر دارد و ميان‌شان اختلاف و نزاع و پراكندگى نيست ، از جمله گواهى به يگانگى خداوند و اينكه محمد فرستادهء خدا است ، وحدت نظر در نمازهاى پنجگانه ، خمس و زكات واجب ، روزه ماه رمضان ، حجّ خانهء خدا و چيزهاى بسيار ديگر در اطاعت از خداوند ، و نيز وحدت نظر در حرمت